पहिला एसटीचा प्रवास...

बालपणीच्या आठवणी म्हणजे जणू मनाच्या कप्प्यात जपून ठेवलेले हिरे. त्यातलीच एक आठवण म्हणजे माझी पहिली एसटी यात्रा! त्या प्रवासाची गंमत, उत्सुकता, आणि बसमध्ये पाहिलेलं वेगळं जग अजूनही आठवतं.

त्या प्रवासाची सुरुवात ते दिवस खास होते—ज्यावेळी एसटी म्हणजेच "लालपरी" (त्यावेळी काही लोकं तिला लालडब्बा म्हणायचे) पाहिल्यावर मनात एक वेगळाच उत्साह यायचा. मोठी चाकं, मोठ्ठ्या काचा आणि दरवाजावर उभं राहून "बस जिथे चालली आहे त्या गावांची नावे सांगणारे वाहक काका"—हे सारं लहानग्या मला मोठं रोमांचक वाटायचं.

तो दिवस माझ्या आयुष्यात पहिला होता, जेव्हा मी पहिल्यांदा एसटीने प्रवास करणार होतो! माझे आई-वडील आणि मी, आम्ही आमच्या गावी (औरंगाबाद)  जाण्यासाठी बसमध्ये चढलो. बस स्थानकावर अनेक बसेस उभ्या होत्या, काही लाल, काही पिवळ्या-लाल रंगाच्या. बसचा गडगडाट ऐकूनच अंगावर रोमांच उभे राहत होते.

पहिल्यांदाच बसमध्ये प्रवेश-

जेव्हा आम्ही बसमध्ये चढलो, तेव्हा मी दाराशीच थबकलो. त्या मोठ्या जागेतल्या आसनांवर बसणं म्हणजे एखाद्या विशेष जागेवर स्थान मिळाल्यासारखं वाटलं.( पूर्वीचे बसेस हे ३×२ आसनीचे होते), सीट खिडकीशेजारीच हवी, असा माझा हट्ट होता. कारण बाहेरच्या रस्त्यावर धावणाऱ्या गाड्या, झाडं, आणि गावं पाहायची उत्सुकता होती. वाहक काका हसतमुख होते. त्यांनी माझ्याकडे पाहून विचारलं, "अरे छोट्या साहेब, कुठे जायचं?" मी अजून लाजत होतो, त्यामुळे आईने तिकीट घेतलं. तिकीट हातात घेतल्यावर मी एकदम खुश झालो—कारण आता मी एक अधिकृत प्रवासी झालो होतो!

बस सुरू झाली–

बसच्या इंजिनचा आवाज आला आणि ती हळूहळू हलली. खिडकीतून वारं सुटले, रस्त्याच्या कडेने झाडं मागे सरकत होती, आणि माझ्या मनात खूप प्रश्न येत होते—

"ही बस एवढी मोठी असते तरी चालवतात कशी?"

"ड्रायव्हर काकांचा स्टीयरिंग एवढं मोठं का?"

"ही बस रस्त्यावरून उडी मारत पुढे जाईल का?"

लहानग्या मेंदूत हजारो कल्पना फेर धरून नाचत होत्या. एका वळणावर बस हलली आणि मी थोडासा डगमगलो. पण हळूहळू प्रवासाची सवय होत गेली.

बसमधले प्रवासी – एक वेगळंच जग

त्या बसमध्ये वेगवेगळे लोक होते—

-एक आजोबा वर्तमानपत्र वाचत होते.

-एका आजीबाईंनी पिशवीतून चविष्ट चिवडा काढून खायला सुरुवात केली.

-काही लोक गप्पांमध्ये रंगले होते.

-काही जण झोपायचा प्रयत्न करत होते.

माझ्यासाठी त्यावेळी हे सगळं नवीन होतं. प्रवाशांमध्ये इतकं वैविध्य असेल, हे मला आधी माहीतच नव्हतं. काही लोक सतत ड्रायव्हर काकांच्या जवळ बसून गप्पा मारत होते. काहींना गडगडाटी बसमध्येही गाढ झोप लागत होती !

मोठ्या स्टॉपवर बस थांबली. लोक चहा, समोसे, आणि वडापाव खाण्यासाठी अर्थात नाश्त्यासाठी खाली उतरले. मीही बाबांसोबत उतरलो आणि पहिल्यांदाच गावाबाहेरच्या बसस्थानकच्या त्या जगाला भेट दिली. सगळीकडे गडबड, प्रवाशांची लगबग, वाहकांचे शिट्ट्या आणि "चला, लवकर या!" अशा सूचना सुरू होत्या.

तिथल्या एका टपरीवरून गरमागरम बटाटावडा घेतला आणि त्याचा स्वाद घेत घेत परत बसमध्ये आलो. पुन्हा बस सुरू झाली, आमचा शेवटचा थांबा आला.

प्रवासाचा शेवट आणि मनात उरलेली आठवण-

जेव्हा आम्ही आमच्या गावी पोचलो, तेव्हा प्रवास संपला, पण मनात एसटीसोबतच्या आठवणी मनात कोरल्या गेल्या. पहिल्यांदा बसमध्ये बसण्याचा अनुभव, पहिल्यांदाच बसच्या खिडकीतून पाहिलेला निसर्ग, आणि त्या मोठ्या लाल बसचं आकर्षण—हे सगळं अद्याप ताजं आहे.

एसटी प्रवासातून काय शिकायला मिळालं?

लोकांचं निरीक्षण करण्याची गोडी – बसमधल्या वेगवेगळ्या लोकांच्या सवयी समजल्या.

नवीन जागा पाहण्याची आवड – प्रवासाची खरी मजा कळली.

लहानशा तिकिटाची मोठी किंमत – प्रवास हा फक्त अंतर मोजण्यासाठी नसतो, तो अनुभवांसाठी असतो.

शेवटच्या आठवणी...

आजही जेव्हा मी एसटीने प्रवास करतो, तेव्हा मला त्या पहिल्या प्रवासाची आठवण येते. तोच उत्साह, तीच गंमत, आणि तीच लालपरी—फरक एवढाच की फक्त मी आता मोठा झालोय आणि आठवणी जुन्या !

तुमचा पहिला एसटी प्रवास कसा होता? काही खास आठवणी असतील तर शेअर करा !